Wojciech PROMIŃSKI
Zawołać ciszę
Zawołać ciepłą ciszę.
Ocucić wiarę wspomnień.
Lekko unieść się w przestworza.
Na ziemi ciężko.
Miłość zamknęli do Hadesu.
Dziękuję
Tak.
Nie bądź taka obojętna.
Miłość czy obłęd.
Tak.
To początek nowej drogi.
Dokąd?
Do koła pojednania.
Iść czy pozostać?
Iść.
Wskrzeszone małe dzieci.
Nadziejo!
Mówię Ci TAK.
Ku przyszłości
Przyszłości pomóż mi.
Jesteś jak diament.
Unieś mnie ku niebu.
Tu zostanie moja praca.
Moja wierność.
Moje imię.
Poezja i nieśmiertelność.
Będę szczęśliwy
Nie zabierze mi nikt duszy,
Jak nie zabiorą mi poezji i muzyki,
Które są integralną częścią mnie.
Cieszę się nimi
Jak soczystą cząstką
Jabłka mego bycia.
Cierpieć
Cierpieć i nie obarczać tym innych.
Czasem popłakać do poduszki.
Wyspowiadać się przed sobą.
Cenić niewypowiedziane.
Z podniesionym czołem
Iść przez życie.
Cieszyć się
Cieszyć się przyjemności chwilą.
Zdrowe mieć poglądy,
Wierzyć w dobroć Boga,
Odrzucić zatęchłe prawdy
I zmurszałe ideały,
Nie żyć fikcją,
Bez trwogi patrzeć
W czarne oczy przyszłości.
Cieszyć się każdym porankiem
Może to ostatni?
Przyszedłem
Przyszedłem i pójdę.
Świat błędnym kołem,
które muszę dźwigać.
Upadam pod nim!
Brzemię ponad siły!
Śmierć na raty.
Wiosenna Wena
O twórcza Weno,
Tyś tysiąckrotnym echem
W katakumbach labiryntu.
Wróć do mnie Weno!
Pocałuj skronie poety.
Chciałbym znaleźć oparcie
W twoich pięknych dłoniach,
I bawić się srebrną ciszą.
