logo
Wróć na stronę główną

Strony:  1  -  2  -  3

HISTORIA

Historia Szpitala w Branicach Życie biskupa Józefa Nathana
O metodach leczenia, lekarzach i ludziach chorych
Zarys historii Branic

Szpital zapewniał kompleksową terapię na bardzo dobrym poziomie. Stosowane były najnowocześniejsze dostępne leki psychotropowe np. z zapisów naukowej konferencji lekarskiej poświęconej leczeniu, wynika, że w połowie 1967r. w aptece szpitalnej znajdowały się w zapasie: Tofranil, Haloperidol, Librium, Lyogen, Majeptil, Nozinan, Saroten, Sordinol, Sparina, Stelazyna, Taxilan, Trilafon, Tegretol, a więc cała gama leków neuroleptycznych, przeciwdepresyjnych i przeciwlękowych. Zważywszy, że np. Flufenazyna (Lyogen) wprowadzona została do lecznictwa w 1961r. zaś Trifluoroperazyna (Stelazyna) w 1963r., a Dyrekcja i personel lekarski szpitala - druga połowa lat 60 Haloperidol w 1960r. nie można było narzekać na zaopatrzenie w leki najnowszej generacji. W 1968r. przedstawiono na jednej z konferencji lekarskich referat na temat "Leczenia psychoz maniakalno - depresyjnych Solanilem" - był to preparat litu, w tym czasie jeszcze nie zarejestrowany w Polsce; badanie miało więc charakter pracy eksperymentalnej. Takich badań było więcej, prezentowane były na comiesięcznych konferencjach naukowych, które odbywały się z godną podziwu regularnością. Często poświęcone były badaniom podsądnych i wydawaniu opinii sądowo psychiatrycznych, a uczestniczył w nich specjalista wojewódzki i dyrektor szpitala psychiatrycznego w Lublińcu dr Jan Szczeniowski; była to prawdziwa szkoła psychiatrii sądowej. Szeroko stosowana była metoda leczenia psychoz śpiączkami insulinowymi, zaniechana dopiero w latach 80-tych. Była to metoda skuteczna, ale bardzo czasochłonna, wymagająca znakomitego opanowania procedur i świetnego wyszkolenia personelu pielęgniarskiego. Co najmniej kilkanaście pielęgniarek w szpitalu było prawdziwymi mistrzyniami w rozpoznawaniu poszczególnych faz śpiączki i techniki "wybudzania".
Leczenie elektrowstrząsowe przeżywało różne fazy w Branickim szpitalu od bardzo rozszerzonego stosowania EW w latach 50-tych i 60-tych do zawężenia wskazań w latach 70-tych i niemal całkowitego wycofania się z tej formy leczenia w latach 80-tych. Obecnie stosowane jest rzadko i tylko w wybranych przypadkach z uwagi na konieczność anestezji.

Obok leczenia metodami biologicznymi istniał bardzo rozbudowany dział leczenia pozafarmakologicznego, a więc różnorodnymi formami kinezyterapii, fizykoterapii, psychoterapii, terapii zajęciowej i terapii pracą. Istniała do tego odpowiednio wyszkolona kadra i warunki techniczne. Szpital zatrudniał psychologów, których ilość stale wzrastała od 1 w 1953r. do 9 w 1975r., magistrów wychowania fizycznego, muzykologów i oczywiście instruktorów terapii zajęciowej rekrutujących się z absolwentów miejscowego pomaturalnego Studium Terapii Zajęciowej. Funkcjonowały w szpitalu pracownie terapii zajęciowej w każdym oddziale psychiatrycznym, działały wieloprofilowe Warsztaty Terapii Zajęciowej (metaloplastyka, materacownia, dziewiarnia, szwalnia, introligatornia, wikliniarnia) zatrudniające ponad 100 pacjentów. W roku 1967r. otwarta została Pracownia Ekspresji Sztuki, która działała jako klub dla pacjentów, gdzie prowadzone były zajęcia rozrywkowe, ale także zajęcia z psychodramy i teatru. W 1971r powstała Pracownia Muzykoterapii prowadząca bierną i czynną muzykoterapię. Szpital udostępniał pacjentom bogato wyposażoną bibliotekę z zajęciami z biblioterapii, salę gimnastyczną z fachowo prowadzonymi zajęciami, a także gabinety hydroterapii z niewielkim basenem i fizykoterapii. W każdym oddziale prowadzone były przez psychologów różnorodne formy indywidualnej i grupowej terapii psychologicznej. Powstawały specjalne oddziały do prowadzenia rehabilitacji psychiatrycznej, takim oddziałem był np. działający w latach 60-tych Personel Oddziału C - lata 60 eksperymentalny Oddział J biorący udział w badaniach amerykańskiej fundacji WRAPOL. W latach 1977-79 w oddziale A -2 utworzono Oddział Rehabilitacji Późnej ze specjalnym programem behawioralnej (tzw. żetonowej) terapii dla osób z zaawansowanym defektem schizofrenicznym. Praca szpitala i prowadzone w nim różnorodne formy terapii były doceniane w całym kraju, a także w znanych ośrodkach zagranicznych. Szpital w Branicach był swego rodzaju "wizytówką" prezentowaną przez ówczesne władze gościom zagranicznym. Odbywały się w nim różne zjazdy i sympozja jak np.:
1953r - XXIV Zjazd Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.
21-22 września 1957r - I Krajowa Konferencja Terapii Zajęciowej (Opole-Branice)
13-15 czerwca 1960r. - Krajowa Narada Psychiatrów Polskich z udziałem większości kierowników klinik psychiatrycznych i dyrektorów szpitali psychiatrycznych w Polsce, a także ministra zdrowia.
14-16 września 1967r. - Międzynarodowe Sympozjum Rehabilitacji w Psychiatrii.
17-18 listopada 1974r. - Krajowa Konferencja Terapii Zajęciowej.
18-20 października 1984r. - Ogólnopolska Konferencja Naukowa pt. "Uzależnienie alkoholowe, psychologiczne i psychiatryczne problemy ekspertyzach sądowych i terapii".
Nie sposób nie wspomnieć o wymianie Polsko - Czeskiej w ramach przygranicznej współpracy pomiędzy szpitalem w Branicach, a siostrzanym szpitalem w Opavie. Kontakty te, trwające od 1959 roku, z nasiloną częstotliwością odbywały się w latach 70-tych, ostatnie dwa spotkania odbyły się w 1992 i 1994 roku. We wspólnych konferencjach naukowych, odbywających się na zmianę w Branicach i Opavie, udział brali i referaty wygłaszali lekarze, psycholodzy a także pielęgniarki i instruktorzy terapii zajęciowej. Kontakty te poszerzone były o wymianę personelu i szkolenia odbywające się w obu szpitalach. Nie sposób ująć w krótkim streszczeniu całego bogactwa i różnorodności form i metod leczenia, wspomagania i rehabilitacji chorych, zważywszy, że szpital w Branicach to nie tylko oddziały psychiatryczne, ale również neurologia, oddział odwykowego leczenia alkoholików, który zwłaszcza ostatnio prowadzi bardzo nowoczesne programy terapeutyczne. W skład struktury organizacyjnej szpitala wchodzą również oddziały paliatywny i powstały całkiem niedawno, doskonale wyposażony w sprzęt najnowszej generacji i z doskonałą kadrą, oddział rehabilitacji neurologicznej.


Początek strony

Wykonał: Hieronim Śliwiński dn. 21-06-2005